GŁĘBIE MELANCHOLII. STUDIUM O LITERATURZE...

Już w tytule swojej monografii Elżbieta Flis-Czerniak wprowadza intrygujące zestawienie melancholii i głębi, zarysowując w ten sposób kolejne trajektorie perspektyw badawczych literatury Młodej Polski. A niejako oczywista opozycja głębi i powierzchowności zyskuje dodatkowe podświetlenie. We wprowadzeniu pojawia się bowiem trafna konstatacja, że owa opozycja wyraża redefinicję wzorca estetycznego i odwrót od koncepcji mimesis. Topika melancholii diagnozuje wszak pesymizm epoki schyłku XIX wieku, oddaje jej koloryt emocjonalny, wiąże się ze stanem świadomości jednostek (Schwermut, spleen, ennui, neurastenia itd.), blisko jej do dekadencji, ale to pojęcie głębi wydaje się tu szczególnie frapujące [].

Z recenzji prof. dr hab. Sabiny Brzozowskiej-Dybizbańskiej (UO)